تبلیغات
] درمان اعتیاد ؛وب لژیون ایرج ورمزیار - قضاوت و جهالت

درمان اعتیاد ؛وب لژیون ایرج ورمزیار - قضاوت و جهالت

قضاوت و جهالت
قضاوت,و,جهالت,

جستجوگر سایت

قضاوت و جهالت

قضاوت به معنای راستی و حکم صادر نمودن است اما جهالت به معنای نادانی و عدم آگاهی است.
اما شاید این پرسش در ذهن ایجاد شود که چرا این دو واژه در کنار هم آمده اند؟
و آن به این خاطر است که از قضاوت کردن و حکم نمودن در مورد .....





متن کامل در ادامه مطلب
قضاوت به معنای راستی و حکم صادر نمودن است اما جهالت به معنای نادانی و عدم آگاهی است.
اما شاید این پرسش در ذهن ایجاد شود که چرا این دو واژه در کنار هم آمده اند؟
و آن به این خاطر است که از قضاوت کردن و حکم نمودن در مورد مسائلی که بر پایه نادانی و نا آگاهی است قویا خودداری نماییم زیرا اثرات و پیامدهای بسیار ناخوشایند و ناگوار و مخربی را هم برای خودمان و هم برای آنانی که درموردشان قضاوت می نماییم دربر خواهد داشت. 
انسان از قدرت اختیار برخوردار و بایستی انتخاب نماید، لذا مجبور است از صبح تا شب بعضی چیزها را قضاوت نماید. مثل خوبی و بدی ، زشتی و زیبایی ، تاریکی و روشنایی ، سردی و گرمی و ...
اما بایستی بداند که این اختیارات حد و حدودی دارد و بایستی به این مرحله از دانایی برسد که بداند دامنه قضاوتش تا کجاهاست و چه چیزها و چه کسانی را نمی تواند در دایره قضاوت خود وارد نماید.
معمولا دامنه قضاوت  انسانها پیرامون سه محور زیر می چرخد:
1- قضاوت در مورد خداوند
2- قضاوت در مورد دیگران
3- قضاوت در مورد خودمان


قضاوت  در مورد خداوند 
اینگونه قضاوت ها بیشتر شامل افرادی می شود که درک درستی از حقایق و نظام هستی و خداوند ندارند و همیشه میخواهند بار مسئولیت انجام نداده خویش و ناکامی ها و شکست های پی در پی خود را متوجه خداوند مهربان نمایند و همواره قدرت مطلق را به جهالت خویش قضاوت مینماید بدیهی است که اینان هرگز درستکار نخواهند شد و این کارشان یک گناه نابخشودنی است.


قضاوت درمورد دیگران
اغلب انسانهایی که در مورد دیگران قضاوت می کنند معمولا انسان های جاهلی هستند که دچار بیماری خودشیفتگی یا خودشیدایی هستند زیرا به راحتی به خود اجازه می دهند که همواره وارد حریم خصوصی دیگران شده و زندگی انسانها را به قضاوت  بنشینند اینگونه انسانها هر روز حالشان بدتر از روز قبل میشود و هرگز روی آرامش و آسایش را نخواهند دید و از تعادل به دور هستند و اینکارشان یک کار ضد ارزشی محض محسوب می شود.


قضاوت در مورد خودمان 
معمولا انسانهای عاقل و دانایی که با سیستم هستی و نظام آفرینشی آشنایی کامل دارند و از تعادل نسبی برخوردار هستند و همواره مسئولیت کارهای خویش را میپذیرند و هرگز مسئولیت اشتباهات خود را به گردن دیگران و خداوند نمی اندازند و فقط و فقط در مورد خویش قضاوت می کنند.

لازم به ذکر است:
در خصوص سه مورد بالا بایستی این موضوع مدنظرمان باشد که
خداوند را به درستی و در جهت مثبت ارزیابی میکنند و از قضاوت  در مورد حق تعالی خودداری می کنند.

انسانهایی وجود دارند مانند قضات که بواسطه شغل و مسئولیتی به صورت شرعی و قانونی به آنها واگذار شده است ناچارند به منظور احقاق حق انسانها دیگران را قضاوت نمایند که اینکار نه تنها ضد ارزشی نیست بلکه در جهت ارزشها و به منظور دستیابی افراد به حقوقشان می باشد که اینان هرگز مورد نظر بحث ما نیستند بلکه منظورمان همان انسانهایی هستند که از روی جهالت و بدون علم و آگاهی دست به قضاوت دیگران می زنند و زندگی انسانها را به ورطه نابودی سوق می دهند و این نابودی قطعا گریبانگیر زندگی خودشان نیز می شود.
کسانیکه به نا حق دیگران را به قضاوت می نشینند باید منتظر باشند تا دیگران آنانرا قضاوت نمایند. کسانیکه خانواده و نوامیس مردم را قضاوت می کنند باید منتظر قضاوت دیگران درمورد خانواده و نوامیس خودشان باشند.
متاسفانه اکثر قضاوتها جاهلانه و در جهت منفی و تخریب کردن و تهمت زدن به دیگران است و هرگز قضاوتی مثبت که در جهت آرامش و ارتقاء دیگران باشد در اینگونه موارد به چشم نمی خورد.

حال چرا در کنگره 60 این موضوع دارای اهمیت ویژه ای می باشد و به آن خیلی پرداخته می شود.
1-زیرا قضاوت کردن مستلزم صرف وقت و انرژی فراوانی می باشد و چون ما درطول سفر اول بایستی انرژیمان را مدیریت نماییم و اگر این انرژی را صرف قضاوت کردن نماییم قطعا هم از آموزش دور می شویم و اگر مسافر سفر اولی باشیم با کمبود انرژی مواجهه می شویم.
2-در مغز انسان در مرکز آموزش گیری و قضاوت در یک نقطه است پس واضح است زمان قضاوت کردن مارا از فراگیری آموزش بدور خواهد خرد و این باعث می شود در طول سفر مشکلاتی برایمان بوجود آید.

در آخر نکته مهم اینکه
بدانیم ما فقط می توانیم خودمان را قضاوت نماییم چرا که ما قاضی نیستیم تا از احوالات دیگران اطلاع کافی داشته باشیم.
صلاحیت قضاوت کردن را نداریم و این وظیفه را نه قانون و نه شرع به ما نداده است.
پس بهترین کار این است که آگاهیمان را نسبت به خودمان بالا ببریم و نسبت به خودمان شناخت پیدا کنیم تا به آرامش برسیم.
هرچند بعضی مواقع علیرغم شناختی هم که از خودمان داریم خودمان راهم به اشتباه قضاوت می کنیم و بعدها متوجه می شویم درمورد خودمان هم اشتباه حکم صادر کرده ایم.
 به عنوان مثال:
می گوییم قادر به انجام عنوان کار هستیم اما وقتی وارد عرصه کار شدیم متوجه 
می شویم که نمی توانیم از پس آن بر بیائیم و به مشکل برمی خوریم.
به امید روزی که همه ما از قضاوتهایی که به ما ربطی ندارد و فقط و فقط انرژی و آرامش ما را میگیرد دست برداریم و اگر خواستیم قضاوتی نمائیم با معرفت و شناخت و دانایی باشد و فقط خودمان را قضاوت نماییم ولاغیر
پیروز و سربلند باشید.

(کمک راهنما ایرج ورمزیار)

[ سه شنبه 2 شهریور 1395 ] [ 06:21 ب.ظ ] [ مسافر رسول ] [ نظرات () ]

نظرات این مطلب

دوشنبه 27 شهریور 1396 01:50 ق.ظ
Hi, i think that i saw you visited my website so i came to
“return the favor”.I am trying to find things to improve my website!I suppose its ok to use some of your ideas!!
سه شنبه 17 مرداد 1396 02:38 ب.ظ
Wow! This blog looks exactly like my old one! It's on a completely different subject but it has pretty much the same page layout and design. Outstanding choice of colors!
یکشنبه 15 مرداد 1396 10:14 ق.ظ
you're actually a excellent webmaster. The web site loading
speed is amazing. It sort of feels that you are doing any distinctive trick.
Moreover, The contents are masterpiece. you've performed a
wonderful job in this subject!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

آخرین مطالب